ШӘКӘРІМНІҢ ҚОЖА ХАФИЗДІ АУДАРУЫ: СОПЫЛЫҚ ПЕН ДӘСТҮРШІЛДІКТІҢ ТІЛДІК КӨРІНІСТЕРІ
Аннотация
Мақала Шәкәрімнің шығыс классигі, сопылық поэзия өкілі Қожа Хафизден жасаған аудармаларын талдауға арналған. Сонымен қатар аударма құбылысының мәдениаралық коммуникациядағы рөлі мен ұлт мәдениетін өзге халықтарға танытудағы маңызы Шығыс классиктерінің мұраларын аудару контексінде пайымдалады. Зерттеу барысында синхрониялық, диахрониялық, тарихи-салыстырмалы тәсілдер тиімді қолданылып, қойылған ғылыми міндеттер толық жүзеге асырылды. Жұмыста Шәкәрімнің аудармашылық шеберлігшінің ерекшеліктері зерттеледі. Мақалада Абай мен Шәкәрім шығармаларындағы діни лексиканың қолданысына ерекше назар аударылып, сопылық поэзиядағы діни ұғымдардың көрінісі аталған ақындардың туындылары негізінде тілдік тұрғыдан талданады. Сонымен бірге сопылық поэзия тілінің қазақ тіл білімінде көбіне тек діни лексика ретінде ғана қарастырылып келгені атап өтіліп, бұл мәселеде арнайы зерттеулердің жеткіліксіздігі көрсетіледі. Авторлар тілдік-стильдік талдау жасау арқылы ақындар шығармаларындағы жекелеген сөздер мен сөз тіркестерінің семантикасын ашуға ұмтылған. Мақалада Шәкәрімнің Хафизден аударма жасаудағы ерекшеліктері, сондай-ақ оның, яғни дала ақынының шығармашылық үдерісінде кітаби және шағатай тілдерінің атқарған қызметі қарастырылады. Зерттеу нәтижесінде аталған тілдік қабаттардың ықпалы, сондай-ақ ауызша тіл мен қалыптасу үстіндегі жазба тілдің тоғысында қалыптасқан Шәкәрім тілінің түсініктілік сипаты айқындалады.
Автор
Б. Қ. Мамынова
Г. Б. Саганаева
Б. М. Кадырова
DOI
https://doi.org/10.48081/BGQF1992
Ключевые слова
аударма
әдеби тіл
кітаби тіл
шағатай тілі
балама
сопылық поэзия
Шығыс классиктері
Шәкәрім сопылығы
Год
2026
Номер
Выпуск 2